Het veel besproken masterplan werd uiteindelijk door een meerderheid van de raad naar de prullenbak verwezen. DeChristenUnie vervulde hierin een voortrekkersrol. Vanaf het begin hebben we twijfels gehad over met name de pier: wat is het doel, nut en haalbaarheid? Op 15 oktober kwam plotseling subsidie om de hoek kijken. Danmoesten we voor 1 december 2004 beslissen en de pier zat onlosmakelijk in het plan begrepen. Politiek stuitte dit op onbegrip. En ook de betrokken bedrijven stonden niet te trappelen. Verder zaten er nogal risico’s in:

• geen bedrag opgenomen voor exploitatie havenpaviljoen;
  • optimistische planning van werkzaamheden (risico m.b.t. de subsidie);
  • er werd een investering berekend met een onzekerheidsmarge van 20 tot 30%;
  • zonder onderbouwing kostte de pier eerst 2,5 miljoen euro en een paar maand later 1,3 miljoen;
  • de opbrengst van de pier zou slechts € 150.000,- zijn ;
  • extra kapitaalslasten zouden gedekt worden uit de extra havengelden, terwijl de haven vorig jaar een verlies had;
  • de opbrengst van de havengebouwen zou netto € 799.000,- op moeten brengen, terwijl er nog geen enkele
  • bieding is en daarvan moet ook nog het bouw- en woonrijp maken worden betaald.
  

Kortom grote financiële risico’s en nog teveel vragen. De ChristenUnie is van mening dat aan de oostkant wonen en werken niet samen kan gaan. Je kunt dan niet zonder meer alles in een hoek proppen. Als ChristenUnie willen we vooralsnog het werken prefereren. Dan kunnen er minder woningen worden gebouwd. Het zij zo. Deze visie
hebben we steeds weer, met goed onderbouwde argumenten, naar voren gebracht.